En toch zo anders

Je dacht dat het ver van je bed was - letterlijk en figuurlijk. En dan komt je zoon je vertellen dat hij 'anders' is. Of je dochter. Of een goeie vriend. Misschien zelfs nog schokkender: je eigen man of je eigen vrouw. De wereld wankelt, jóúw wereld, die er zo overzichtelijk uitzag. Zijn of haar wereld was al veel eerder omgevallen, maar dat wist je niet.

Hoe reageren we, en speciaal: hoe reageren we als christenen, als zoiets gebeurt? Is dit het einde van de wereld? Of is er een nieuw begin, ook als er niets meer aan lijkt te kunnen veranderen?