Duizend jaar lang werden de zeven hoofdzonden beschouwd als het periodiek systeem van de geest. Elke daad, emotie of droom kon worden teruggebracht tot deze hoofdpatronen: trots, afgunst, woede, luiheid, hebzucht, gulzigheid en lust. En door te ontdekken welke unieke combinatie daarvan jouw identiteit vormde, al dan niet met behulp van middeleeuwse literatuur of een priester, kon je werken aan je tekortkomingen en je problemen oplossen.
Vanaf de renaissance verloren de hoofdzonden hun functie. Wat ooit een gids was tot zelfkennis, werd gaandeweg bespot als een ouderwets, onwetenschappelijk concept. In dit fascinerende boek laat historicus Peter Jones zien dat de zeven hoofdzonden juist nog hoogst actueel zijn.
Middeleeuwse schrijvers, dichters en kunstenaars gebruikten de zeven hoofdzonden niet om ons te zuiveren van onze zonden, maar om ons te leren omgaan met burn-out, jaloezie, verveling, kwaadheid en allerlei andere moderne gevoelens en problemen. Het blijken lessen die juist nu weer van grote waarde zijn. Op een verrassende en diep menselijke manier laat dit boek zien dat de remedies die we zoeken tegen onze eenentwintigsteeeuwse spanningen er misschien al zijn, zevenhonderd jaar geleden in bruin gotische schrift op lamshuid geschreven.
