Na de Tweede Wereldoorlog kwamen naar schatting driehonderdduizend Indische Nederlanders naar Nederland. Geboren in het voormalige Nederlands-Indië, thans Indonesië, kenden de meesten Nederland alleen uit schoolboeken - het onbekende Nederland. Ze arriveerden met schepen als de Johan van Oldenbarnevelt en de Sibajak, beladen met herinneringen aan de Japanse bezetting, de Bersiap en de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog - in Nederland destijds aangeduid als 'politionele acties' - en het gedwongen vertrek dat 'repatriëring' werd genoemd.
Velen van hen probeerden een nieuwe start te maken in het 'licht, lucht en ruimte' van de Westelijke Tuinsteden van Amsterdam. Is het ze gelukt? Zijn er nog sporen van hun verhalen te vinden? Werd 'Holland' thuis, of bleef het 'huis'?
De auteur van 'Landverhuizers rond de Sloterplas - Levensreizen van Indische ouderen in Amsterdam Nieuw-West' werd als enige uit het gezin in Nederland geboren. Ze groeide op met de herinneringen aan 'daar' - uitgesproken én onuitgesproken - en woont inmiddels meer dan twintig jaar in Amsterdam Nieuw-West. Voor deze publicatie ging zij op zoek naar de verhalen van die eerste generatie. In deze publicatie staan de verhalen van mensen centraal.
Voor wie meer wil weten over de achtergrond van de hoofdpersonen - bijvoorbeeld waarom 'Indisch' niet hetzelfde is als Indonesisch - is extra informatie opgenomen. Ook de recent aangenomen 'spreidingswet' blijkt geen nieuwe uitvinding: al in de jaren vijftig werden Indische Nederlanders verspreid over 'contractpensions' en 'woonorden', vaak zonder enig idee waar ze terecht zouden komen. Heimwee en de pijn van ontheemding zijn belangrijke thema's, maar ook de veerkracht om opnieuw te beginnen in een onbekend land.
