Kinderen groeien op, en voor je in de gaten hebt slaan ze hun vleugels uit. Ze vertrekken naar verre landen en komen met vreemde verhalen thuis. Eindelijk kon ik me concentreren op wat mijzelf bezighield. En daar hoorde zeker het schrijven van gedichten bij. Al vanaf het moment dat ik kon schrijven maakte ik rijmpjes die ik opschreef in een grijsgroen schriftje. Op de achtergrond bleven gedichten in mijn leven een rol spelen. Zowel om te lezen als om te schrijven. Op mijn tachtigste besloot ik dat het tijd werd om te gaan publiceren. Zo is er een boekje ontstaan. In eigen beheer en POD. Ik kreeg het tamelijk snel onder de knie, vooral ook omdat er een enorme positieve ontwikkeling in digitaal communiceren heeft plaatsgevonden na het jaar 2000. Het is aan de lezer om een keuze te maken uit de enorme hoeveelheid poëzie die momenteel in alle lagen van de bevolking groeit en bloeit. Een heerlijke uitlaatklep om te spelen met taal en het kan ook therapeutisch werken. Daarvan ben ik overtuigd.
