De laatste akte - De historie van de Varossieau familiebioscoop
De-laatste-akte-De-historie-van-de-Varossieau-familiebioscoop
Vergroot
Met voorwoord van Tom Egbers.
De kleurrijke wereld van filmsterren, glamour en het witte doek was de wereld waarin Natalie Hartgers opgroeide. Ze zag alle nieuwe films als eerste, was een wandelend filmcitatenboek en had in plaats van behang filmposters aan de muur.
Natalie Hartgers behoort tot de laatste generatie van het Varossieau Theater; de bioscoop die maar liefst 71 jaar in Almelo films vertoonde voor de bioscoopbezoekers. Dat is langer dan welke bioscoop in Almelo dan ook.
De bioscoop werd aangekocht door haar overgrootvader wiens vrouw voor de Hugenoten Frankrijk was ontvlucht; een film op zich! En zo leek het leven in het Varossieau Theater soms ook: een avontuurlijke film waarin iedereen de held was en mensen in dikke rijen stonden te dringen om naar binnen te mogen. Maar er was ook een keerzijde: de crisisjaren, de Tweede Wereldoorlog en de opkomst van de homevideo waardoor films thuis bekeken konden worden, waren donkere tijden voor de bioscoop en de familie Hartgers had vaak moeite om het hoofd boven water te houden.
Maar wat het Varossieau Theater in leven hield, waren de mensen die van de bioscoop hielden en die er hun ziel en zaligheid in stopten. De leden van de familie Hartgers waren karakteristieke mensen en dat was het personeel dat in de bioscoop werkte ook. De geschiedenis van het Varossieau Theater en van de mensen die ermee verbonden waren, is net zo kleurrijk en spannend als een film: ruzie met een graaf, onderduikers in de kast, op last van de brandweer gesloten, een ongeinteresseerde burgemeester, een baby die handschoenen moest dragen omdat het zo koud was en een Engelse aanbidder.
In De laatste akte wordt de geschiedenis van het Varossieau Theater verteld door de achterkleindochter van Andries Hartgers, de man die een oude bioscoop kocht en er het Varossieau Theater van maakte. En die ware geschiedenis blijkt sensationeler dan welke film dan ook!
